Skip to main content

My School Days

The school days will be one of the memorable and evergreen days for all. I was reminded about my school days recently. I met some of my school friends in a get together at Chennai, which made me travel to the glorious days of my school days. I like to share those days with you all.


Welcome you all for a travel to my past…

When I was studying in fifth standard, my dad told me that for sixth standard I may have to go to a new school called “Carmel”. I was so excited on hearing that because Carmel is one of the best and old schools in my district. Most of the great people from my home town might have studied there. If it is so special, do you think getting into Carmel will be easier? No way… I have to clear the entrance test. I have to be one among the hundred selected from around 2000 candidates. It was a big task, at small age. There were coaching classes and at last I made it.

First day… It was a great day of my life. I was so excited. Wearing new white shirt and trousers, I got ready to go to Carmel. My father advised me: “Son, You know how difficult it was to get a seat in Carmel. Now you should study well and try to be in Carmel till 12 th student. If you are not studying well, you will be thrown out of Carmel at any time. “My cousins said, “In Carmel, all staffs will have long sticks and they neat like hell.” Their made me to think about Carmel as some kind of military school. So I went to Carmel, with some excitement and with much fear.





But when I entered Carmel, it was different. Carmel looked very beautiful surrounded by lot of trees, big play grounds, a big and peaceful church, gardens, etc. But I could see staffs carrying long canes with them. It is a boys’ school. It is governed by Jesuits’ mission, which is the largest Catholic Missionary. Chennai’s Loyola College is one of their prestigious institutions.

It was different from other schools. When other schools give much importance for studies, Carmel gave more importance for character building. And in education, sports and other extra-curricular activities, we never stood second.

Though staffs beat us, they were caring and affectionate. If we perform well, they were the once who appreciate us. Our school says, “In school, teachers are the parents and in home, parents are the teachers”. My teachers stood true to these words. They cared and know about each and every student.

I can’t forget my school friends, my teachers, my headmasters, scout movement, classrooms, playground, plants days, sports days, cultural weeks, school days, prayers in church, exams, school days, Platinum jubilee celebration, Jesuits missions jubilee and my drama, my first poem and the applause I got etc... I will tell about them in detail my next posts…

Lot more to tell about White shirt and blue trousers dayzzz… Keep reading…

(Thanks to Nishanth for sharing these photos)
2 comments

Popular posts from this blog

The road to the mountain

From a deep sleep, I woke up one day. Two loving and caring people were standing in front of me. They carried me in their arms with care and continued their journey. Several people met us on the way and shared their love. Gradually I too began to walk with them. When I was walking, I was so curious to know about the things and places I crossed. I inquired about those things to my parents and others around me. They patiently answered to those questions.
After some time, I realised that each one of us was travelling on foot by a muddy road. I asked my mother, “Where are we going?”. She replied, pointing at a distant mountain that we were walking towards the mountain where the God lived. I asked her, who was that God. People around me explained many things about God. Some of those explanations were understandable and acceptable to me and some were beyond my understanding. Some gave meaning to what we do and some gave aspirations to move forward. Still, I could see that I had believed them…

தோள் கொடுக்கும் கவிதை

ஒவ்வொரு மனிதனும் தனக்குத் துன்பம் வரும் வேளையில், தன்னுடைய துன்பத்தைப் பகிர்ந்திடவும் தமக்கு ஆறுதல் கூறிடவும் யாரையேனும் தேடுவது வழக்கம். அப்படித் தேடும் பொழுது யாரெனும் அவனுக்கு தோள் கொடுத்தால் அவன் மிகவும் பாக்கியம் செய்தவன் என்றே கருதவேண்டும். அத்தகைய நிலையில் அவனோடு நின்று அவனைத் தாங்குபவர்களே, அவனுடைய உண்மையான நண்பர்கள் என்று உணர்ந்துகொள்ளலாம். எனினும் பல வேளைகளில், நமது பிரச்சனை என்ன? நமது கவலை என்ன? என்றே புரிந்துகொள்ள முடியாமல் நமது நண்பர்களை, அவர்களுடைய வாழ்க்கைச் சூழலும் காலமும் தடுக்கலாம். அதற்காக அவர்கள் நம்முடைய நல்ல நண்பர்களாக இல்லை என்று எண்ணிவிட்டால், எந்த ஒரு அன்பையும் சந்தேகிக்கும் சூழலுக்குத் தள்ளப்படுவொம். அதனால் தான் யாரிடமும் எதையும் எதிர்பார்க்காம்ல் நம் அன்பை தர வேண்டும் என என்னுடைய முந்தைய பதிவுகளில் குறிப்பிட்டிருந்தேன். நம் அன்புக்கு பதிலாக அன்பை எதிர்பார்த்தால், சில நேரங்களில் ஏமாற்றத்திற்க்கு உள்ளாகி வாழ்வினை வெறுக்க நேரிடும்.எனவே, கூடிய மட்டும் எனக்கு நானே அறுதலாய் இருந்திட முயல்வேன். எனினும் என் மனதிற்கள் மரைத்து வைத்திடும் சோகங்களை நான் சொல்லாமலே உணர்ந்…

தமிழ் பண்பாடு

அன்று வகுப்பில் தமிழ் திரைபடங்களுக்கு ஏன் ஆஸ்கர் விருதுகள் கிடைப்பதில்லை என்று ஒரு விவாதம் நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தது. அனைவரும் ஒரிரு காரணங்களை எடுத்துரைத்துக்கொண்டிருந்தனர். நான் அவர்களிடம் பதிவு செய்த எனது கருதுகள்: ஏன் தமிழ் திரைபடங்கள் வெள்ளையனிடம் ஆங்கிகாரம் பெற வேண்டும் என விரும்புகிறீர்கள். இந்த எண்ணம் நம் எண்ணங்கள் இன்னும் வெள்ளையனிடம் அடிமைபெற்றிருக்கின்றது என்பதற்கு எடுத்துக்காட்டு. இது நம் மாண்பிற்கு எதிரானது. தமிழன் என்றும் கலையில் மற்றவர்களுக்குக் குறைந்தவனல்ல. ஒவ்வொரு நாட்டிற்கும் வெவ்வேறு பண்பாடு உள்ளது. எனவே நம் திரைப்படங்கள் பல வேளைகளில் பிறரால் புரிந்திட இயலாமல் போகும். அதற்காக அது தரமான படைப்பு இல்லை என்று சொல்ல இயலாது. உடனே, என்னுடைய நண்பன் தமிழ் பண்பாடு என்றால் என்ன என்று வினவினான். நம் பண்பாடு என்னவென்று கூட இவர்களுக்கு தெரியவில்லை என்றால் எப்படி நம் நாட்டின் பெருமையையும் நம் மொழியின் பெருமையையும் உணர முடியும் என்று எனக்குள் ஒரு அங்கலாய்ப்பு. நம் பண்பாட்டை இவர்களுக்கு எப்படி புரிய வைப்பது ? பண்பாடு என்பது ஒரு இனதின் வாழ்க்கை முறை. அது அந்த இனத்தின் மனசாட்சி. தன் பண…