November 20, 2008

என்னாளும் மகிழ்வே

நாம் பல வேளைகளில் எதேனும் தவறு செய்துவிட்டாலோ, தோல்வியைக் கண்டுவிட்டால் அதற்கான காரணத்தைப் பிறர் மீது சுமத்துவோம். நம் தவறுகளை ஏற்றுக் கொள்ளும் துணிவு நம்மிடம் இருப்பதில்லை. இது சரியா?

 

அது போல், நம்முள் பலர் தங்கள் மகிழ்ச்சியை பிறரிடம் தேடுகிறோம். அவர்கள் இல்லையென்றால் வாழ்வையே இழந்ததாக எண்ணுகிறோம். நமது மகிழ்ச்சியின் திரவுகோலை பிறரிடம் கொடுத்து தொலைத்து விட்டு சோகக் கடலில் ஆழ்கிறோம். இது சரியா?

 

மேலும் சிலர் பணத்திலும், செல்வாக்கிலும், புகழ்ச்சியிலும் மகிழ்ச்சியை தேடி தங்கள் வாழ்வையும் நிம்மதியையும் இழக்கின்றனர். இது சரியா?

 

மனித வாழ்க்கை உறவுகளால் கட்டியமைக்கப்பட்டது தான். குடும்பத்தையும் சமுகத்தையும் உதரித் தள்ளிவிட்டு, உலகில் ஒருவன் தனி மனிதனாக வாழ்ந்திட இயலாது. எனினும் மகிழ்ச்சியும் சோகமும் ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கையில் வ்ருவதற்கு பிறரை காரணம் காட்டுவது சரியாகுமா?

 

தீதும் நன்றும் பிறர் தர வாரா என்ற திருமூலரின் வாக்கை நோக்கிடின், நமது நன்மைக்கும் தீமைக்கும் காரணம் நாமே என்பது புரியும். நம்முடைய மகிழ்ச்சியின் அளவுகோளை நிர்ணயிப்பது நாமே. ஒரு சிலர் நம்மோடு இருந்தால் மகிழ்ச்சி யென்றும் ஒரு சிலர் நம்மோடு இருந்தால் தொந்தரவு என்றும் நிர்ணயிப்பது நாமே. எனவே மகிழ்ச்சிக்கும் சோகத்திற்கும் காரணம் நாமே தவிர வேறு யாரும் இல்லை. சின்ன சின்ன நிகழ்விலும், வாழ்வின் சோகங்களிலும் மகிழ்வினை காண எண்ணினால், நம் வாழ்கையென்றும் சொர்கவாசமே.  
Post a Comment

Ratings