November 16, 2008

தோள் கொடுக்கும் கவிதை

ஒவ்வொரு மனிதனும் தனக்குத் துன்பம் வரும் வேளையில், தன்னுடைய துன்பத்தைப் பகிர்ந்திடவும் தமக்கு ஆறுதல் கூறிடவும் யாரையேனும் தேடுவது வழக்கம். அப்படித் தேடும் பொழுது யாரெனும் அவனுக்கு தோள் கொடுத்தால் அவன் மிகவும் பாக்கியம் செய்தவன் என்றே கருதவேண்டும். அத்தகைய நிலையில் அவனோடு நின்று அவனைத் தாங்குபவர்களே, அவனுடைய உண்மையான நண்பர்கள் என்று உணர்ந்துகொள்ளலாம். எனினும் பல வேளைகளில், நமது பிரச்சனை என்ன? நமது கவலை என்ன? என்றே புரிந்துகொள்ள முடியாமல் நமது நண்பர்களை, அவர்களுடைய வாழ்க்கைச் சூழலும் காலமும் தடுக்கலாம். அதற்காக அவர்கள் நம்முடைய நல்ல நண்பர்களாக இல்லை என்று எண்ணிவிட்டால், எந்த ஒரு அன்பையும் சந்தேகிக்கும் சூழலுக்குத் தள்ளப்படுவொம். அதனால் தான் யாரிடமும் எதையும் எதிர்பார்க்காம்ல் நம் அன்பை தர வேண்டும் என என்னுடைய முந்தைய பதிவுகளில் குறிப்பிட்டிருந்தேன். நம் அன்புக்கு பதிலாக அன்பை எதிர்பார்த்தால், சில நேரங்களில் ஏமாற்றத்திற்க்கு உள்ளாகி வாழ்வினை வெறுக்க நேரிடும்.

எனவே, கூடிய மட்டும் எனக்கு நானே அறுதலாய் இருந்திட முயல்வேன். எனினும் என் மனதிற்கள் மரைத்து வைத்திடும் சோகங்களை நான் சொல்லாமலே உணர்ந்து, அறுதல் தரும் என் நண்பர்களை எண்ணும் பொழுது அளவில்லா பெருமையும் மகிழ்வும் அடைகிறேன்.

என்னை நானே அறுதல் படுத்திக் கொள்ள எனக்கு உதவுபவர், மகாகவி சுப்ரமணிய பாரதியார். அவர் எப்படி எனக்கு உதவினார் என உங்களுக்கு தோன்றலாம். அவரது இறவா புகழ்நிறை கவிதைகள் மூலமே என்னை அவர் தேற்றுகிறார். நீங்களும் பயனடைய அந்த கவிதையினை உங்களுக்கு வழங்குகிறேன்.

 

“ எப்போதுஞ் சென்றதையே சிந்தை செய்து

  கொன்றழிக்கும் கவலை யெனும் குழியில் வீழ்ந்து

  குமையாதீர்! சென்றதனைக் குறித்தல் வேண்டா

  இன்று புதிதாய்ப் பிறந்தோமென்று நீவிர்

  எண்ணமதைத் திண்ணமுற இசைத்துக் கொண்டு

  தின்று விளையாடி இன்புற்றிருந்து வாழ்வீர்

  தீமையெல்லாம் அழிந்துபோம் திரும்பி வாரா... “

 

என் மனம் வருந்தும் வேளையில், இந்த கவிதையினை எண்ணுவேன். அடுத்த நிமிடம், என் உள்ளத்தில் துன்பம் மறைந்து புதுப்பிறப்பாய் நான் மாறிடுவேன். நீங்களும் இந்த கவிதையினை, அதன் கருத்தினை அறிந்து படியுங்கள். உங்கள் கவலையும் காற்றாய் பறந்திடும்.

 

குறிப்பு: இந்த பதிவில் எதேனும் எழுத்துப் பிளைகள் இருப்பின், அதனை உடனே எனக்குத் தெரியப்படுத்தவும்.

Post a Comment

Ratings